Η χθεσινή κινητοποίηση αφήνει, πάνω απ’ όλα, μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη: η Γορτυνία απέδειξε ότι μπορεί να ενώνεται και να διεκδικεί.
Ίσως για πρώτη φορά σε αυτή την έκταση, άνθρωποι από όλους τους πολιτικούς χώρους, η Δημοτική Αρχή και η αντιπολίτευση μαζί, Βουλευτές, εκπρόσωποι της Εκκλησίας, η Παγγορτυνιακή Ένωση, η Παναρκαδική Ομοσπονδία, δεκάδες πρόεδροι συλλόγων και φορέων, αλλά κυρίως απλοί πολίτες, βρέθηκαν όλοι μαζί για ένα κοινό αίτημα.
Αυτή τη φορά δεν είχε σημασία ποιος ήταν μπροστά και ποιος πίσω. Για λίγες ώρες όλα αυτά μπήκαν στην άκρη και η Γορτυνία μίλησε με μία φωνή.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα της ημέρας.
Για χρόνια συνηθίσαμε να υπάρχουν πολλές διαμαρτυρίες. Άλλοτε μεμονωμένα οι Σύλλογοι και οι φορείς, άλλοτε ο Δήμος, άλλοτε η Αντιπολίτευση, άλλοτε ξεχωριστά οι βουλευτές με ερωτήσεις τους στη Βουλή ή και διάφοροι από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι φωνές υπήρχαν πάντα και ήταν πολλές. Αυτή τη φορά, όμως, ενώθηκαν όλες μαζί.
Όμως η ενότητα αποκτά πραγματική αξία όταν έχει συνέχεια. Και από εδώ και πέρα χρειάζεται επιμονή, σχέδιο, αλλά και ρεαλισμός.
Η πραγματικότητα, όσο δύσκολη κι αν είναι όμως, πρέπει να ειπωθεί. Γιατί από τη χθεσινή συνάντηση δεν προέκυψε κάτι χειροπιαστό. Η μεγάλη παράκαμψη των Λαγκαδίων, με τα σημερινά δεδομένα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει. Αυτό έγινε σαφές και από όσα είπε ο Υφυπουργός Υποδομών Νίκος Ταχιάος στη συνάντηση με την αντιπροσωπεία των Γορτυνίων. Χωρίς να αποκλείσει ρητά το έργο, έβαλε ουσιαστικά «πάγο» στις προσδοκίες για την άμεση προώθησή του, επικαλούμενος το πολύ υψηλό κόστος, τους περιορισμένους διαθέσιμους πόρους και τις μεγάλες ανάγκες που υπάρχουν σε ολόκληρη τη χώρα.
Και, για να λέμε όλη τη σκληρή αλήθεια, η μεγάλη παράκαμψη δεν έγινε τότε που οι εποχές ήταν διαφορετικές και υπήρχαν πολλές χρηματοδοτικές δυνατότητες. Μελέτες έγιναν, το έργο συζητήθηκε επί χρόνια, αλλά τελικά ποτέ δεν προχώρησε. Είναι, λοιπόν, δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι σήμερα μπορεί ξαφνικά να βρεθεί εύκολα η χρηματοδότηση για ένα έργο τέτοιου μεγέθους, χωρίς μάλιστα ανταποδοτικότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψουμε να το διεκδικούμε. Κάθε άλλο.
Όμως, μέχρι τότε, δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο το βουνό και να χάνουμε το δάσος.
Υπάρχει ένας δρόμος που χρησιμοποιείται σήμερα. Ένας δρόμος με σοβαρά προβλήματα, επικίνδυνα σημεία, κατολισθήσεις και ανάγκες που δεν μπορούν να περιμένουν.
Γι’ αυτό, παράλληλα με την ίδια ένταση πρέπει όλοι μαζί να συνεχίσουμε να διεκδικούμε όσα μπορούν να γίνουν πιο άμεσα. Να εξεταστεί σοβαρά η λύση της μικρότερης παράκαμψης και να προχωρήσει η απαραίτητη μελέτη από την Περιφέρεια. Ακόμα, να γίνουν ουσιαστικές παρεμβάσεις στον υπάρχοντα δρόμο και να αντιμετωπιστούν τα επικίνδυνα σημεία. Να υπάρξει ένα συγκεκριμένο σχέδιο συντήρησης και, πάνω απ’ όλα, ένα σαφές χρονοδιάγραμμα.
Η χθεσινή συγκέντρωση, λοιπόν, δεν πρέπει να είναι το τέλος μιας κινητοποίησης. Πρέπει να είναι η αρχή μιας σταθερής και επίμονης διεκδίκησης.
Και εδώ αξίζει ένα μεγάλο «μπράβο» σε όλους όσοι έδωσαν το «παρών». Σε εκείνους που, παρά τη ζέστη, βρέθηκαν έξω από το Υπουργείο, σε όσους ταξίδεψαν από τη Γορτυνία για να είναι εκεί, αλλά και σε όλους εκείνους που, αν και δεν κατάφεραν να παρευρεθούν, έστειλαν με κάθε τρόπο το δικό τους μήνυμα συμπαράστασης και στήριξης. Γιατί μια τέτοια κινητοποίηση δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο, σε έναν φορέα ή σε ένα κόμμα.
Και ίσως, έστω αυτή τη φορά, αξίζει να αφήσουμε για λίγο στην άκρη την κριτική για την κριτική, τη μόνιμη γκρίνια και την τοξικότητα που τόσο εύκολα περισσεύει, ιδιαίτερα πίσω από μια οθόνη. Για όλα μπορεί κανείς να βρει κάτι αρνητικό να πει. Για όλους και για όλα. Όμως κάποια στιγμή πρέπει να μπορούμε να αναγνωρίζουμε και κάτι καλό όταν συμβαίνει.
Και αυτή τη φορά συνέβη!
Για πρώτη φορά, σε αυτή την έκταση, η Γορτυνία ενώθηκε, βγήκε από τα όριά της, έφτασε στην Αθήνα και διεκδίκησε με μία φωνή.
Αυτό ήταν το πρώτο βήμα. Και ίσως το μεγαλύτερο κέρδος της ημέρας.
Γιατί η Γορτυνία απέδειξε κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε: Όταν είναι ενωμένη, η φωνή της ακούγεται πιο δυνατά.
Τώρα το ζητούμενο είναι αυτή η φωνή να μην σιγήσει.
Πέννυ Κ. Καλύβα
