ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ: Η Βανέσσα Μπουρνά συναντά ανθρώπους που με το παράδειγμά τους δίνουν ζωή στον τόπο μας
Μου αρέσουν οι άνθρωποι πολυεργαλεία. Εμφανίζουν ευελιξία, είναι τολμηροί, τρέχουν προς νέες εμπειρίες. Είναι συνήθως πρόσχαροι και χαμογελαστοί. Ο Νίκος Βγενόπουλος «πρόσωπο» πολυεργαλείο ξεκίνησε να κάνει κάτι σπουδαίο για τη Γορτυνία πριν τρία έτη. Με γνώμωνα την αγάπη για τον τόπο του αλλά και την ανάγκη για ποιότητα ζωής αφήνει την Αθήνα. Αρνείται την πρόταση για την καλή στρωμένη δουλειά στα Διυλιστήρια και μετακομίζει στα Τρόπαια. Νοικιάζει το μέχρι τότε κλειστό ξενοδοχείο «Αλλοτινό» στο Σταυροδρόμι Αρκαδίας και παράλληλα εργάζεται ως ηλεκτρολόγος, υδραυλικός και DJ στην ευρύτερη περιοχή της «κάτω» Γορτυνίας, κάτι που έκανε και πριν μετεγκατασταθεί. Τον ακολουθεί η σύντροφος και σημερινή σύζυγος Κατερίνα με την οποία πριν από δεκάξι μήνες έφεραν στον κόσμο μια υπέροχη Διονύσια με μεγάλα εκφραστικά πρασινωπά μάτια. Πριν καν λοιπόν το καταλάβουμε, τί έχει δημιουργηθεί εδώ; Μια φρέσκια οικογένεια με όρεξη για δράση και δημιουργία, εγκατεστημένη στη Γορτυνία. Μια ωραία εισροή μόνιμου, σε παραγωγική ηλικία πληθυσμού.
Γνώρισα το Νίκο το 2022 όπου με την ιδιότητα του DJ μας έπαιξε μουσική στο πανηγύρι των Οχθίων του Προφήτη Ηλία. Καλοσυνάτο, φιλότιμο, γλυκό παληκάρι, με καθαρή ματιά που από τότε τον έβλεπες. Όσο και να παιδευόταν στην Αθήνα, τα Σαββατοκύριακα έτρεχε στα Τρόπαια και δούλευε σε σπίτια γύρω γύρω ή έπαιζε μουσική σε πάσης φύσεως κοινωνικές εκδηλώσεις. Τον τραβούσε ο τόπος του, εκεί πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας εξάλλου. Ήθελα να είναι από τα πρώτα πρόσωπα της στήλης αυτής γιατί ως ιδιοκτήτης ξενοδοχείου στο Σταυροδρόμι, με κλειστό δρόμο στα Λαγκάδια, ήξερα τι περνάει πριν καν μου το εξομολογηθεί.
Φτάνω στο Αλλοτινό και στη βεράντα ενός από τα δωμάτια του με θέα μια καταπράσινη αρκαδική πλαγιά εκείνος εξιστορείται κι εγώ επιβεβαιώνω όσα υπέθετα ότι συμβαίνουν. Ο Νίκος πριν τρία χρόνια νοίκιασε ένα κλειστό ξενοδοχείο με όραμα να δώσει ζωή στην περιοχή και άσβεστο πάθος να επιτύχει τον σκοπό του αυτόν. Δαπάνησε ειλικρινά πολλές δεκάδες χιλιάδες ευρώ στην ανακαίνιση του κτιρίου και των δωματίων καθώς, η πίστη στον τόπο του και η ελπίδα για μια ποιοτική ζωή στη φύση ήταν σπουδαιότερες από τις οικονομίες που σπαταλήθηκαν στην περιουσία ενός άλλου.
Κι αν σκεφτόμασταν διαφορετικά;
Το Αλλοτινό έτοιμο να λετουργήσει, «ανεβαίνει» λοιπόν στις πλατφόρμες και ξένοι από διάφορα μέρη του κόσμου ξεκινούν να διαμένουν σε αυτό. Μηχανόβιοι ταξιδευτές παρκάρουν τις μηχανές τους στον κήπο του Αλλοτινού και γνωρίζουν την ανεξερεύνητη Γορτυνία. Η κίνηση αρχίζει να τονώνεται και η Κατερίνα με το Νίκο ανοίγουν κουζίνα και μπαρ για κοινό και πελάτες και στον όμορφο κήπο προσφέρουν πια πρωινό, φαγητό, γλυκά, καφέ και ποτά.
Διαπιστώνω από τα ματιά του ότι έχουν αφιερώσει απόλυτα τους εαυτούς τους στην επιχείρηση και οποίος γνωρίζει αυτή τη δουλειά μπορεί να αντιληφθεί την σκληρότητα που τη συνοδεύει. Ενώ λοιπόν εξιστορεί όσα πέρασε προκειμένου να φτάσει στο σήμερα, πιάνω το εξής. «Άνοιξα το ξενοδοχείο και η τοπική κοινωνία είπε ήρθε ο Βγενόπουλος από την Αθήνα, τα παράτησε γιατί δεν τα κατάφερε. Μην πηγαίνετε να πίνετε καφέ στο Αλλοτινό, μην εκείνο, μην το άλλο αλλά εγώ δεν στεκόμουν σε αυτά» ανέφερε. «Μην πηγαίνετε να πίνετε καφέ, μην εκείνο, μην το άλλο..». Εγώ θα σταθώ σε αυτή την πρόταση διότι την ακούω συχνά στη μικρή, μεγάλη μας επαρχία. Οι προηγούμενες πρόσφατες γενιές μεγάλωσαν με σκληρότητα, βία, ζήλια, ανταγωνισμό. Μέσα στα κακοτράχαλα εδάφη ζούσαν φτωχικά και διαχειρίζονταν πρωτοφανείς δυσκολίες πολλές από τις οποίες γενιές του σήμερα δεν μπορούν να συλλάβουν. Ένας σκληρός και δύσκολος τρόπος ζωής επηρεάζει σαφώς τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τους άλλους, την σκέψη και τα συναισθήματα μας. Δεν γενικεύω σαφώς γιατί από το αγκάθι, βγαίνει ρόδο.
Πιστεύω λοιπόν πως η φράση «μην πάτε στον Βγενόπουλο για καφέ..» αποτελεί κατάλοιπο μιας άλλης δυσκολότερης εποχής που αφιλτράριστα ο κόσμος αναπαράγει ακόμη. Ας ελπίσουμε όμως ότι μια ευγενική παρότρυνση όπως αυτή εδώ μπορεί να αποτελέσει τροφή για σκέψη για κάποιους ή να βοηθήσει ορισμένους να αποτινάξουν από πάνω τους παγιωμένες αντιλήψεις. Παραδείγματος χάριν, πόσο πιο ωραίο θα ήταν αν λέγαμε ο ένας στον άλλο «σήμερα να πας στο Νίκο για καφέ, αύριο για ποτό στα κορίτσια στο Ξυλουργείο παραδίπλα, μεθαύριο στα Τρόπαια. Δώσε σε όλους με την καρδιά σου. Άσε το καλό να πολλαπλασιάζεται στο χώρο κι αυτό θα κάνει τη δουλειά του». Τροφή για σκέψη..
Κλειστός δρόμος και οικονομική καταστροφή
«Σχεδόν τρία χρόνια έχω το Αλλοτινό. Κάθε χρόνος και χειρότερα. Ο δρόμος είναι τέσσερις μήνες κλειστός. Πέρυσι είχε κάποια κίνηση. Φέτος το Πάσχα είχα είκοσι-δυο ακυρώσεις. Ξέρεις τι σημαίνουν είκοσι-δυο ακυρώσεις; Οικονομική καταστροφή σημαίνουν. Δουλεύω κάθε μέρα σε σπίτια ηλεκτρολογικά, υδραυλικά κι έτσι βγάζω τα βασικά. Αλλά φέτος δεν ήρθαν ούτε οι ντόπιοι το Πάσχα λόγω του κλειστού δρόμου ούτε ακόμη για καλοκαίρι. Δούλευα με Αθήνα και εξωτερικό αλλά τώρα παραλίγο να ξεχάσω και τ’ αγγλικά μου καθώς η έλευση των ξένων έχει διακοπεί. Μιλάω με οδηγούς ταξί στο Κατάκολο, γεμάτα κρουαζιερόπλοια αλλά κανείς στην κάτω Γορτυνία. Είχαμε Άγγλους, Γάλλους, Ισραηλινούς, Λίβυους. Λιβαδάκι, Καστράκι, Λαγκάδια, Χώρα, Ράχες, Νιοχώρι πεσμένοι δρόμοι. Δεν έχουμε δρόμους να ενώνουν Αρκαδία, Ηλεία, Αχαϊα. Με παίρνουν Έλληνες πελάτες τηλέφωνο να ρωτήσουν τι γίνεται με το δρόμο και λένε έχουμε μάθει μέχρι Λεβίδι πάει άρα δεν θα έρθουμε σε εσάς. Αυτό σίγουρα επηρεάζει όλη τη Γορτυνία. Τα καταλύματα, τα μαγαζιά, τον τουρισμό. Όχι μόνο εμένα εδώ κάτω.
Κάναμε την επιλογή να ζήσουμε στον τόπο καταγωγής μας και οι Αρχές, Περιφέρεια, Δήμοι δεν κάνουν κάτι έτσι ώστε να σε κρατήσουν και να σε επιβραβεύσουν γι’ αυτό με ανάλογες πολιτικές. Σε αφήνουν να βουλιάξεις στη λάσπη αντί να στρώσουν κάτι να περπατήσεις και να πας μπροστά. Όλο εμπόδια βρίσκεις. Πλέον χαμογελάω κατ’ ανάγκη στον πελάτη αν κατά τύχη έρθει κανείς. Τα έξοδα αυξάνονται διαρκώς. Έκανα τις δραστηριότητες μου στα βουνά τώρα τα έχω σταματήσει όλα. Αν γυρίσουμε στην Αθήνα η ζωή μας θα είναι ευκολότερη. Θα υπάρχουν σχολεία και δραστηριότητες για το παιδί, εγώ θα γυρίσω στα Διυλιστήρια που είναι καλά τα λεφτά. Η Κατερίνα έπαιρνε έναν καλό μισθό. Όλα θα είναι ευκολότερα».
Η ματιά του με διαπερνάει καθώς μιλάει και εξηγεί την κατάσταση που βιώνουν οι περισσότεροι επαγγελματίες στη Γορτυνία. Λίγε μέρες μετά αφότου συναντηθήκαμε ο Νίκος συμμετείχε στην κινητοποίηση του λαού της Γορτυνίας με αφορμή τη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου στις 22 Ιουνίου 2026, στην Τρίπολη. Με διαβεβαίωσε πως σε κάθε προγραμματισμένη κινητοποίηση θα είναι παρών γιατί απλά δεν πάει άλλο.
Η σημερινή ιστορία επιχείρησε να αναδείξει τα σοβαρά προβλήματα του κάθε Νίκου Βγενοπούλου στη Γορτυνία καθώς και την ανυπαρξία πολιτικών. Κατά την πολύχρονη παραμονή μου στην Αγγλική γη για παράδειγμα, είδα με τα μάτια μου ότι υπήρχε πρόβλεψη και έμπρακτη κρατική βοήθεια ώστε να υποστηριχθεί η μετάβαση της οικογένειας του Νίκου στην επαρχία με την ταυτόχρονη προσφορά οικονομικών κινήτρων ώστε να «ευδοκιμήσει» αυτή η οικογένεια και να παραμείνει στον τόπο που επέλεξε.
Επιχείρησε επίσης η σημερινή ιστορία, να ωθήσει όποιον επιθυμεί να σκεφτεί γύρω από την ποιότητα των σκέψεων μας, την ποιότητα του χαρακτήρα και της κοινωνίας μας συλλογικά. Το να παίρνουμε απόσταση και να αναρωτιόμαστε για όσα κάνουμε και είμαστε ή για όσα συνέβησαν και συμβαίνουν είναι ένας δρόμος προς την αυτοβελτίωση να διανύσει κανείς.
Τέλος, η σημερινή ιστορία επιχείρησε να υπενθυμίσει πως πολλά είναι εφικτά και δυνατά όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται ενωμένοι και πόσο μάλλον όταν αγωνίζονται για τα δίκαια δικαιώματά τους. Στις 15 Ιουλίου 2026 και ώρα 11:00 π.μ., ραντεβού στο Υπουργείο Υποδομών για την διεκδίκηση ενός ασφαλούς οδικού άξονα Τρίπολης-Πύργου.
Βανέσσα Μπουρνά
