Το τραγούδι για την Κοντοβάζαινα, με τα κρύα νερά και τα παιδιά της στην ξενιτιά!

Το τραγούδι αυτό είναι ένας ύμνος στην Κοντοβάζαινα, στην όμορφη γωνιά της Γορτυνίας που, όπως τόσα χωριά της πατρίδας μας, είδε τα παιδιά της να φεύγουν στα χρόνια της αστυφιλίας και της ξενιτιάς — για την Αθήνα, για την Αμερική, για την Αυστραλία…

Έφυγαν για μια καλύτερη τύχη, για δουλειά, για προκοπή. Έφυγαν με την ελπίδα να γυρίσουν πίσω, να ξαναπατήσουν τα χώματα που τους γέννησαν. Όμως οι ρίζες που φύτεψαν αλλού έγιναν δεσμά: έκαναν οικογένειες, παιδιά, νέα πατρίδα. Κι όταν ήρθε η ώρα του γυρισμού, ήταν πια αργά. Για να επιστρέψουν εκείνοι, έπρεπε να ξενιτευτούν τα ίδια τους τα παιδιά.

Έτσι πιστεύω πως οι ξενιτεμένοι Έλληνες προδόθηκαν δύο φορές: την πρώτη, όταν αναγκάστηκαν να φύγουν· και τη δεύτερη, όταν μπορούσαν πια να επιστρέψουν, αλλά δεν τούς το επέτρεπαν οι νέες τους ρίζες.

Αυτά τα συναισθήματα τα έζησα έντονα, όταν επισκέφθηκα την Αυστραλία και τραγούδησα για τους πατριώτες μας. Δύο φορές είχα τη χαρά και τη συγκίνηση να τραγουδήσω για αυτούς.

Στιγμές βαθιά χαραγμένες μέσα μου.

Το τραγούδι αυτό το αφιερώνω στην αγαπημένη μου Κοντοβάζαινα, στην ευλογημένη Γορτυνία, και σε όλους τους ξενιτεμένους Έλληνες — όπου κι αν βρίσκονται, να είναι καλά.

Θεόφιλος Κολοτούρος

**Αξίζει να σημειωθεί ότι ο γνωστός ερμηνευτής παρουσίασε το τραγούδι a cappella μέσα από το Facebook, όπου μέσα σε μόλις δύο ημέρες το άκουσαν περισσότερα από 30.000 άτομα! :https://www.facebook.com/theofilos.dimotika/videos/24965324809759828

Στίχοι