Editorial μηνός Νοεμβρίου εφημερίδος “Γορτυνία”*
Μια απλή γιαγιά από τη Γορτυνία συγκίνησε όλη την Ελλάδα με τα λόγια της. Λόγια καθαρά, τίμια, βγαλμένα από μια ζωή γεμάτη αγώνα. (περισσότερα σελ. 9) Και μέσα από τη δική της φωνή, αναδύθηκαν όλες οι γυναίκες της υπαίθρου: Εκείνες που μεγάλωσαν παιδιά χρήσιμα στην κοινωνία, όπως είπε χαρακτηριστικά η ίδια, όχι «παιδιά ναρκομανείς και λωποδύτες»
Υπάρχουν γυναίκες στην Ελλάδα που δεν ζήτησαν ποτέ τίτλους, βραβεία ή αναγνώριση. Γυναίκες σιωπηλές, αλλά τόσο δυνατές, που μόνο η ζωή θα μπορούσε να τις έχει σμιλέψει έτσι. Είναι οι γυναίκες της υπαίθρου, οι πραγματικές ηρωίδες αυτούτου τόπου.
Είναι εκείνες που μεγάλωσαν 4 – 5 ακόμα και περισσότερα παιδιά, όχι με ευκολίες, αλλά με καθημερινό αγώνα. Που ξυπνούσαν πριν ακόμη χαράξει για να πάνε στα ζώα, στα
χωράφια, στη σκληρή δουλειά της γης. Που γύριζαν στο σπίτι κουρα σμένες, αλλά έβρισκαν τη δύναμη να μαγειρέψουν, να πλύνουν, να νοικοκυρέψουν και να σταθούν δίπλα στην
οικογένειά τους.
Γυναίκες που δεν είχαν «ωράριο».
Γυναίκες που δεν είχαν «άδειες».
Γυναίκες που δεν είχαν την πολυτέλεια να λυγίσουν ούτε μια ημέρα.
Σήκωσαν στις πλάτες τους παιδιά, συζύγους, πεθερικά, ολόκληρα νοικοκυριά. Κι έπαιρναν τα μωρά φορτωμένα στο γαϊδουράκι και ανέβαιναν στα βουνά, στα πρόβατα, στα χωράφια. Με βροχή, με παγωνιά, με χιόνια. Χωρίς ποτέ να πουν «δεν μπορώ». Χωρίς ποτέ να ζητήσουν βοήθεια.
Αυτές οι γυναίκες κράτη σαν όρθια την οικογένεια και την Ελλάδα. Με χέρια ροζιασμένα, με
βλέμμα καθαρό, με αγάπη που δεν μετριόταν. Κι όμως, σήμερα πολλές από αυτές ζουν μόνες, σε χωριά που αδειάζουν. Με συντάξεις που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Με υπηρεσίες που κλείνουν, με δρόμους που εγκαταλείπονται, με μια πολιτεία που συχνά τις ξεχνά.
Αλλά εκείνες συνεχίζουν. Με αξιοπρέπεια και με καθαρό λόγο. Με το ίδιο πείσμα που τις κράτησε ζωντανές σε δύσκολες δεκαετίες.
Αν κάτι μας λείπει σήμερα, είναι αυτό το ήθος. Η απλότητα, η ευθύτητα, η λεβεντιά αυτών των γυναικών. Γυναικών που δεν σπούδασαν στα πανεπιστήμια, αλλά αποφοίτησαν από το μεγαλύτερο σχολείο: της ζωής.
Σε αυτές τις γυναίκες, στις μανάδες, στις γιαγιάδες, στις αγρότισσες που σήκωσαν την Ελλάδα ψηλά, ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ. Όχι από υποχρέωση, αλλά από βαθύ θαυμασμό. Και τις ευχαριστούμε. Γιατί μέσα από αυτές μαθαίνουμε τι σημαίνει δύναμη, τι σημαίνει πίστη, τι σημαίνει να παλεύεις χωρίς να γκρινιάζεις, να προσφέρεις χωρίς να ζητάς, να αγαπάς χωρίς όρους.
Αυτές είναι οι αληθινές Ηρωίδες!
Πέννυ Καλύβα
Νομικός – Πολιτικός Επιστήμονας (MSc)
